Het is zomer 2007. Kind zit midden in de peuterpubertijd en heeft als standaard antwoord op alles....NEE! Manlief is vorige week aan een nieuwe baan begonnen en heeft in zes dagen al meer dan 50 uur gewerkt. En ik? Ik heb afgelopen weekend heerlijk genoten van de zomer bij mijn ouders op de camping. Heerlijk truttig in een caravan slapen en zondag een lang stuk fietsen. Naar elkaar roepen dat er tegenliggers aankomen. Hard puffen wanneer het fietspad omhoog loopt en je billen bij elkaar knijpen als je met 30 kilometer per uur naar beneden sprint.

 

Het grappige van fietsen op de veluwe is dat je echt van alles ziet. Hele smalle fietspaden doordat de wilde zwijnen de bermen volledig hebben omgewoeld. Stukken fietsbad écht dwars door het bos heen met geen gewone weg in de buurt. Mooie lichtinval doordat de zon zeer uitbundig schijnt en de bladeren dit licht prachtig filteren. Stilte...volkomen stilte...

Totdat zoonlief achterop de fiets opeens 'ADO, ADO' gaat roepen. Hoe hij daarbij komt op die plek op dat moment, geen idee. Grappig is het wel. Vooral omdat opa vooral voor Ajax is en niet voor ADO.

 

Het is dit weekend echt zomer geweest. Heerlijk veel mensen buiten in de zon, in de schaduw. Op de fiets, wandelend. En iedereen groet elkaar, lacht en is vriendelijk.

 

Ik hoop dat er nog meer van zulke zomers komen. Al mogen ze dan wel iets langer duren dan 3 dagen.

't Heeft best voordelen, zwanger zijn in de winter'. Mens, kijk naar buiten, tis lente!

Buiten dat, als je man met een gorilla wil knuffelen dan gaat hij maar naar Blijdorp.

 

Neem van mij aan....óók scheren in de winter!

Sommige mensen hebben het in zich. Hysterie, overdreven reacties, veel geschreeuw maar weinig wol. Persoonlijk heb ik daar niet zo veel mee. Tuurlijk kan ik ook enorm uit mijn dak gaan, tot aan het hysterische toe. Anderen hebben het tot kunst verheven.

 

Vaak kan ik het goed hebben. Soms niet. Van sommige mensen nooit. Sterker nog, sommigen hebben het voor elkaar dat ik alles wat ze zeggen met een korrel zout neem. Herstel, een kilo zout.

 

Maar oke, er zijn mensen die hebben dat nodig. Blér, Blaat, Schreeuw. Prima.

Hoor het aan en laat het gaan. Ene oor er in, andere oor er uit. Toch blijft er altijd iets hangen.

 

Na een tijdje komt dat dan weer omhoog. Goh...weet je nog? Toen en toen? Dat en dat? Heb jij er ooit nog wat van gehoord? 'Nee, ik niet, jij?' 'Nee, ik ook niet. Goh'.

Wat navraag hier en daar. Nope. Niemand. Complete stilte.

 

Kijk....DAAR kan ik nou hysterisch van worden. Althans, bijna. Een soort van. Maar dan heel anders. En dan vindt men het raar dat ik een verhaal van zo iemand met een kilo zout neem. Volgende keer is het de Nederlandse voorraad strooizout. En komt het niet eens mijn oor meer in!

Echtgenoten en andere familieleden

 

Ik wil jullie bij deze oproepen het volgende goed door te lezen.

 

Stel....

je partner wil iets heel graag. Laten we als voorbeeld nemen.....borstvoeding geven. Dan is het natuurlijk wel van groot belang dat je partner een vrouw is én dat ze net een kind heeft gekregen. Maar goed, stel dat aan bovenstaande voorwaarden is voldaan.

 

Stel....

het is niet jullie eerste kind. De eerdere kinderen konden om verschillende redenen niet aan de borst drinken en kregen slechts korte tijd borstvoeding.

 

Stel.....

Dit kind drinkt wél aan de borst. Na vallen en opstaan, dat wel, maar uiteindelijk lukt het. Kind blij, mama blij.

 

Stel.....

JIJ als partner bent van mening dat het niet goed is om borstvoeding te geven. Om welke reden dan ook. Ok ok, als de gezondheid van je vrouw en/of van je kind in het gevaar komt dan snap ik dat je tegen het geven van borstvoeding bent. Maar in dit voorbeeld is dat niet aan de orde.

 

STEL....

je vrouw komt in het ziekenhuis terecht en jij zit thuis met de kinderen. De jongste dronk nog steeds bij mama.

 

Voor de partner: Wat doe je dan?

Optie 1: je steunt je vrouw volledig en doet al het mogelijke om te zorgen dat de baby borstvoeding krijgt.

Optie 2: je steunt je vrouw min of meer en moppert over de borstvoeding maar geeft het wel (uiteraard in fles, want ik heb nog nooit een man borsten én melk gezien)

Optie 3: je lapt alles aan je laars en doet lekker wat JIJ wilt: fles geven en nog het liefst met kunstvoeding.

 

Voor de familieleden: Wat doe je dan?

Optie 1: je steunt je familielid volledig en helpt waar nodig.

Optie 2: je vertelt je familielid dat ze blij moet zijn dat het nu zo goed gaat met de fles

Optie 3: je dringt erop aan dat je familielid straks niet meer live gaat voeden.

 

En nu, hoor ik jullie denken?

Dat zal ik vertellen! Als jullie optie 2 of 3 hebben gekozen zijn jullie complete weggooiers. Nutteloze aanhangsels waar weinig waarde aan gehecht dient te worden. Waarom? Omdat jullie een fundamenteel ding fout doen. Jullie vergeten namelijk om RESPECT op te brengen voor de keuze van jullie partner of familielid. "Ach, zo erg is dat toch niet? Het gaat maar om borstvoeding".

 

Nou, nee. Niet dus. Het gaat namelijk veel verder dan dat. Door op zo'n punt je vrouw, zus, dochter, nichtje of schoonzus te negeren zeg je namelijk heel veel. 'T is leuk dat je dit wilt, maar wat wij vinden is belangrijker.'

 

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er ooit een moment komt waarbij jullie het respect onthouden wordt dat jullie nu jullie vrouw, zus, dochter en nichtje onthouden. En ik hoop werkelijk dat jullie vrouw, zus, dochter en nichtje de kracht vindt om dit aan jullie te vertellen. Jullie hebben geen idee wat dit met mensen doet.....

 

Ik schaam me echt hoor! Kan allerlei smoesjes en excuses verzinnen waarom ik niet eerder me niet eerder heb gemeld. Het is gewoon RUIM 3 maanden geleden. Tot overmaat van ramp staat de EO nu aan op tv. Hoe kan ik dan ooit een goed logje schrijven?

 

Oh gelukkig, het is Henny Huisman! (voor de jongeren onder ons, ooit was hij een populaire vlotte, slanke presentator).

 

Maar goed, daar ging het niet om. Waarom heb ik zo lang niets verteld. Ja het was druk en nee, ik heb niets meegemaakt. Grinnik, geloven jullie me nog? Heel eerlijk? Ik weet het niet. Kwam er niet toe, nam de tijd niet, geen zin, geen inspiratie. Al het eerder genoemde.

 

Nu is er véél te vertellen. Niet over mij natuurlijk, maar wel over anderen .

 

 

Blijf dus nog even hangen...er komt nog meer.....